allevogels


advertentieruimte

Oxyura maccoa

Maccoa stekelstaart - Oxyura maccoa - Maccoa Duck

Stekelstaarteenden vormen een apart geslacht binnen de eenden, het geslacht Oxyurinae. Ze komen in verschillende continenten voor. Tot nu toe zijn de volgende soorten beschreven:

  • Gewone Stekelstaart (Oxyura jamaicensis)
  • Argentijnse Stekelstaart (Oxyura vittata)
  • Australische Stekelstaart (Oxyura australis)
  • Maccoa Stekelstaart (Oxyura maccoa)
  • Witkop Stekelstaart (Oxyura leucocephala)
  • Gemaskerde Stekelstaart (Oxyura dominica)

Onze Maccoa stekelstaart is voor het eerst beschreven in 1838 door Thomas Campbell Eyton en is een eendensoort die in twee delen van Afrika voorkomt. Hij leeft in Oost-Afrika en apart in West- en Zuid-Afrika. De grootste populaties leven in het Nakurumeer en in het Naivashameer in Kenia. Dit zijn zeer grote zoetwatermeren, maar deze eend komt ook voor in moerassen en in zout en brak water. De totale populatie wordt geschat op 12000 exemplaren en is redelijk constant. Deze eenden leven buiten de broedtijd in grote groepen van vaak wel 1000 stuks.

Deze stekelstaarteend is rond de 50 cm groot en zoals bij bijna alle eendensoorten is er een groot uiterlijk verschil tussen de geslachten. Allereerst is de woerd veel kleiner dan het vrouwtje en hij is een groot deel van het jaar kastanjebruin met een zwarte kop en staart. Het vrouwtje is veel minder opvallend gekleurd, zij is overwegend grijs, heeft een grauwwitte hals en een zachtbruine kap. In de winter verliezen de woerden hun fraaie kleuren en lijken ze veel meer op elkaar.

Maccoa's zoeken hun voedsel op de bodem, het zijn zeer goede duikers. Ze leven aan de randen van grote wateren en in ander ondiep water. Het voedsel bestaat uit allerlei ongewervelde waterdiertjes, uit zaden en knoppen van waterplanten.

In de broedtijd vormen zich koppels en soms kleine groepen van rond de 30 vogels en de man verdedigt agressief een flink territorium tegen andere mannetjes. Dit moet ook wel, want niet alle woerden vinden een partner en willen toch graag een vrouwtje bevruchten.
Vrouwtjeseenden hebben daar ook een "verdediging" tegen ontwikkeld. Mannetjeseenden hebben een heuse penis, die echt ingebracht moet worden om tot bevruchting te komen. De vrouwtjes hebben een spiraalvormige geslachtsopening die ze af kunnen sluiten. Zo voorkomen ze dat ze ongewenst bevrucht worden door "onwaardige" mannetjes.

Van wat grassen en waterplanten maakt een koppel een eenvoudig nest van stevig riet op dieper water of op de oever maar dan wel vlakbij het water, op het land zijn deze stekels niet erg behendig. Het vrouwtje legt gemiddeld 8 eieren die ze ruim 3 weken bebroedt. De kuikens zijn nestvlieders en kunnen vrijwel meteen lopen en zwemmen. De oudervogels zorgen nog zo'n 9 weken voor ze en dan moeten ze zichzelf redden.

Terug naar boven


Copyright Allevogels.nl
Overname van foto's en/of artikelen is niet toegestaan zonder uitdrukkelijke toestemming van de beheerder van allevogels.nl. De copyright-rechten blijven te allen tijde bij de oorspronkelijke auteur cq fotograaf, geheel in overeenstemming met de Wet.