allevogels


advertentieruimte

ook een website?

www.websitewf.nl

Cathartes aura

Kalkoengier - Cathartes aura - Turkey Vulture

De kalkoengier is een de zeven soorten roofvogels binnen de familie Cathartidae. Dit zijn de gieren en condors die in Amerika voorkomen, ook wel gieren van de nieuwe wereld genoemd. Hoewel ze genetisch totaal onverwant zijn aan de soorten van de Oude wereld, Afrika en Azië, komen er toch heel veel uiterlijke overeenkomsten voor. Men vermoedt dat de evolutie beide groepen de meest efficiënte aanpassingen en veranderingen heeft doen ondergaan, los van elkaar dus, maar wel met veel vergelijkbare uitkomsten.

Onze kalkoengier is al in 1758 beschreven in het werk van Carl Linnaeus, alleen had hij ze ingedeeld bij de Vultures, de "oude gieren". Later is dat gewijzigd in het geslacht Cathartes en in de loop der jaren zijn er ook nog verschillende ondersoorten bijgekomen.

  • Cathartes aura aura is de nominaatvorm, deze leeft in het zuiden van Noord-Amerika, in Centraal- en in Zuid-Amerika. Het is de kleinste onder de ondersoorten.
  • Cathartes aura jota, ook wel de Chileense kalkoengier genoemd, is te herkennen aan een grijze omzoming van de vleugeldekveren.
  • Cathartes aura meridionalis is de meest verspreid levende ondersoort. Hij leeft in bijna het gehele westen van Noord-Amerika en trekt ook vaak naar Venezuela en zelfs Brazilië. Het is een grote ondersoort met donkerbruine veren aan de vleugeltoppen.
  • Cathartes aura ruficollis leeft grotendeels in het Westen van Zuid-Amerika met af en toe kleine groepen die noordelijk tot in Panama voorkomen. Deze gier heeft het meeste rood in nek en hals en vaak een gele kwab op de kop.
  • Cathartes aura septentrionalis leeft het meest noordelijk, hij bewoont de oostkant van de Verenigde staten tot aan Canada.
  • Cathartes aura falklandicus tenslotte, deze leeft helemaal in het zuiden van Zuid-Amerika, in zeer koude gebieden.

Kalkoengieren leven dan ook in meest uiteenlopende habitats, al hebben ze wel een duidelijke voorkeur voor droge open vlaktes met wat rotsen in de buurt. De zuidelijk levende gieren komen voor in woestijnen, maar ook in bijna tropische bossen. Kalkoengieren variëren in grootte van 65 tot 80 cm.

Als echte aaseter heeft deze gier een bijzonder handig hulpmiddel ontwikkeld. Naast het bijzonder goede zicht, wat bijna alle gieren hebben, heeft de kalkoengier ook een zeer sterk ontwikkeld reukvermogen. Hij kan met gunstige wind kadavers ruiken op vele kilometers afstand. Met behulp van warme luchtstromen zweeft de vogel zonder veel energie te gebruiken vrij laag boven de grond als hij voedsel zoekt. Hij ruikt voedsel vaak eerder dan dat hij het ziet en heeft hiermee een groot voordeel op andere gierensoorten.

Het voedsel bestaat voor 95% uit aas, dode dieren dus. Dit kunnen kleine dieren zijn, maar ook bij grote adavers probeert hij vaak een hapje mee te pikken. Hij is niet zo groot en sterk als de andere gieren, dus hij is hier heel voorzichtig mee.
Als aanvulling op het menu worden grote insecten en kleine reptielen gegeten.

Kalkoengieren broeden in holen, dat kunnen holen en spleten in rotsen zijn, maar ook in bomen en heel dicht struikgewas. Ze maken nauwelijks een nest, de 2 eieren worden gewoon op de grond of op de bodem van het hol gelegd. Beide ouders broeden en de jongen kruipen na 5 weken uit het ei. De jongen worden door beide ouders gevoerd met opgebraakt voedsel. Na ruim 2 maanden vliegen ze uit en de ouders voeren ze dan nog 2 tot 3 weken voor ze zelf eten moeten vinden. Jonge kalkoengieren blijven vaak wel nog een maand of 3 bij de ouders voor ze echt helemaal zelfstandig zijn.

Kalkoengieren kunnen niet fluiten of schreeuwen, dit komt omdat ze de syrinx missen, dat is het orgaan dat bijna alle andere vogelsoorten hebben, het zit waar bij zoogdieren de stembanden zitten. Deze gieren maken alleen grommende en sissende geluiden en dan nog eigenlijk alleen tijdens het baltsen of als ze bedreigd worden.
Ze hebben nog een, in onze ogen nogal onsmakelijke, manier om zich te verdedigen als zijzelf of hun jongen bedreigd worden. Ze kunnen onderuit de krop bijna verteerd voedsel opbraken en dat naar een opponent spugen. Een douche van deze behoorlijk stinkende drab is voor veel belagers voldoende om af te druipen.

In het wild worden kalkoengieren gemiddeld 20 jaar oud.

Terug naar boven


Copyright Allevogels.nl
Overname van foto's en/of artikelen is niet toegestaan zonder uitdrukkelijke toestemming van de beheerder van allevogels.nl. De copyright-rechten blijven te allen tijde bij de oorspronkelijke auteur cq fotograaf, geheel in overeenstemming met de Wet.